طبل اسلام

سلام
در کتاب عرفان اسلامی روایتی دیدم که رابطه علم و حکمت و عرفان را به خوبی روشن می سازد و عارفان را به روشنی، نجات یافتگان دریای متلاطم دنیا می شمارد، نظر شما در مورد این حدیث شریف چیست؟
عن الامام العارفین على (ع): «العلم نهر و الحکمه بحر و العلماء حول النهر یطوفون و الحکماء وسط البحر یغوصون و العارفون فى سفن النجاه یسیرون» ترجمه: امام عارفان على (ع) می فرماید: علم (مانند) نهر است و حکمت (مانند) دریا و دانشمندان پیرامون نهر (علم) طواف مى کنند و حکیمان در وسط دریا (حکمت) غواصى مى کنند و عارفان (اهل معرفت و شناخت) در کشتى نجات، سیر مى کنند.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام علیکم
روش ما در تبیین روایات، این است که نخست از حدیث بودن آن مطمئن می شویم تا دچارِ «سرِ بی صاحبْ تراشیدن» نگردیم. این کلام که به امیر المؤمنین (علیه السلام) نسبت می دهند، در هیچ یک از منابع معتبر شیعه و عامه نیامده است. تنها منبعی که برایش یافتیم، کتاب «المستطرف فی کلِّ فنٍ مستظرَف» اثر «شهاب الدین محمد بن أحمد أبی الفتح الأبشیهی» (٧٩٠ ـ ٨۵٢ هـ . ق) است. این کتاب، نه تنها از منابع معتبر حدیثی شیعه نیست بلکه از منابع ضعیف حدیث عامه هم محسوب نمی شود!
پس استشهاد به این سخن، از اساس اشتباه است و کسانی که با ادبیات غالب بر روایات ائمه ی طاهرین (علیهم السلام) آشنا هستند، به روشنی می فهمند که این سخن، نمی تواند از امیر بیان (علیه السلام) باشد.
جا دارد بر برخی آقایان محترم که خودشان را عالم شیعی می شمارند؛ ولی در نشر و بسط مباحث عرفانی، از چنین روایت های بی اساسی استفاده می کنند، تأسف بخوریم.

موفق باشید
حاج فردوسی

با سلام
۱. تبرک با غبار ضریح امام رضا (علیه السلام) در نظر شما چه حکمی داره؟
۲. آیا بوسیدن ضریح امام حدیث داره؟ اگر حدیث نداریم، چرا همه علما میبوسن و منع هم نمیکنن بلکه تشویق هم میکنن؟
۳. آیا بوسیدن قرآن حدیث داره؟ اگر حدیث نداریم، پس چرا علما میبوسن حتی وهابی ها با اینهمه دشمنی با شیعه، منکر تبرک و بوسیدن قرآن نیستن!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام علیکم
جواب ۱: اگر منظور از تبرک، خوردن باشد، خوردن هر خاک و غبار غلیظی غیر از مرقد مطهر امام حسین (علیه السلام)، حرام است. ولی اگر منظور از تبرک، دست به آن کشیدن یا به اعضا مالیدن باشد، بدون قصد ورود، اشکال ندارد.
جواب ۲: بوسیدن ضریح، حدیث ندارد ولی از آنجا که بوسیدن در عرف جامعه، نوعی ابراز علاقه و ارادت محسوب می شود، بدون قصد ورود، اشکال ندارد.
جواب ۳: بوسیدن قرآن نیز حدیث ندارد و اگر بدون قصد ورود و برای ابراز احترام و علاقه باشد، اشکال ندارد.

موفق باشید
حاج فردوسی

با سلام
مدتی است آمار بازدیدها از منهاجیار حذف شده است، این سؤال برایم پیش آمده که اشکالی در سیستم آمارگیری ایجاد شده یا عمداً حذف کرده اید؟
البته سؤال مهمی نیست ولی بالاخره دوست دارم جوابش را بدانم. متشکرم

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام علیکم
سیاست کلی ما برای انتشار «منهاج فردوسیان» بر این است که با ارائه ی «منطق قوی و مستدل»، مایه ی جذب جان های آگاه و دل های مشتاق به کمال و سعادت باشیم، نه با دستاویزهای حاشیه ای و انحرافی.
یکی از دستاویزهای انحرافی و حاشیه ای، که قبلاً به آن پرداختیم، یاد کردن از مؤلف منهاج فردوسیان با عناوین و القاب است؛ و گفتیم این شیوه، یک روش مخفی برای بت تراشی بوده و نتیجه ی الهی در پی ندارد.
یکی دیگر از دستاویزهای انحرافی، انتشار دستاوردهای اصحاب منهاج فردوسیان از سیر تکاملی بر طبق این نظام تربیتی است؛ یعنی تجربه های شخصی ای که رد یا اثباتش ممکن نیست و به وفور در همه جا حتی در جریان های انحرافی دیده می شود. به عبارت ساده، منتشر کردن کرامات، مکاشفات و خواب هایی که دیده اند و به طور غیر مستقیم، درست بودن این نظام تربیتی را به خواننده القاء می کند، بدون این که خواننده، راهی به راستی آزمایی آن داشته باشد. این کار نیز ترفند ناجوانمردانه ای برای اثبات راستی و درستی خود و راه و برنامه ی خود است. شایسته نیست کاری که بر دیگران عیب می شماریم را خودمان مرتکب گردیم. فرقه های انحرافی، با اجیر کردن افرادی در قالب تازه وارد، خواب ها و مکاشفات و کراماتی می تراشند و منتشر می کنند تا کسانی که عقلشان در چشمشان است را جذب خود نمایند.
یکی دیگر از این دستاویزهای انحرافی، به رخ کشیدن آمارهاست. آمارهای مختلف از استقبال مردم، موجب می شود تا دیده ی بصیرت مراجعه کنندگان تار شده و با این استدلال که «حتماً درست هستند که اینقدر مراجعه کننده دارند»، از مسیر درست استدلال، منحرف گردد. ارائه ی آمارهای درشت، از قدیم الایام به عنوان راهی برای منحرف کردن ذهن مخاطبان، مورد استفاده قرار می گرفته است؛ تا جایی که قرآن کریم، از این روش انتقاد کرده و می فرماید: «أَلْهَاکُمُ التَّکَاثُرُ * حَتَّى زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ» (سوره ی تکاثر، آیات ۱ و ۲)
ترجمه: تفاخر به بیشترداشتن، شما را غافل داشت، تا [آنجا که برای شمردن مردگان و اثبات بیشتر بودن قبیله یتان] به گورستان رفتید!
بعد از این که دیدیم برخی مراجعه کنندگان به پایگاه منهاجیار، از آمار بازدیدها اظهار تعجب کرده بودند، احتمال دادیم آمارها به طور ناخواسته بر ذهن مراجعه کنندگان اثر بگذارد و قدرت استدلال به آیات و روایات معتبر را در نظرشان کمرنگ سازد؛ لذا این آمارها، از نظرگاه عموم، حذف شد؛ تا کسانی که جویای حقانیت منهاج فردوسیان هستند، به این طور حواشی مشغول نشوند و با ذهنی آزاد، مطالب را بسنجند و اگر حقیقتش یافتند، قبول کنند. آمارها زیاد می شود و کم می شود و استقبال ها می آید و می رود، اما آنچه می ماند، تعالیم ثقلین است که تا روز قیامت، مسیر مستقیم برای رسیدن به تکامل و خوشبختی را به روی انسان ها گشوده است.

موفق باشید
حاج فردوسی

حضرت حجه الاسلام حاج فردوسی، سلام علیکم
نظر جنابعالی در باره آینه کاری ها و طلاکاری های آستان قدس رضوی (ع) و الگوبرداری هایی که از آنان در حرم امامزادگان می شود، چیست؟ آیا واقعاً درست است با وجود اینهمه فقر و بیکاری که جوانان ما نمی توانند ازدواج کنند یا زندگی شان را حفظ کنند، چنین هزینه های هنگفتی از موقوفات و نذورات انجام می دهند؟ این آقایان چطور جواب خدا را خواهند داد؟ یعنی امام رضا (ع) و حضرت معصومه (س) به این تشریفات راضی هستند؟
با تشکر از جنابعالی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام علیکم
اولاً: بنده «حجه الاسلام» نیستم. بر طبق روایت شریف، حجه الاسلام کسی است که «نمی دانم» بر زبانش نباشد؛

قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ (علیه السلام): «إِنَّ اللَّهَ لَا یَجْعَلُ حُجَّهً فِی أَرْضِهِ یُسْأَلُ عَنْ شَیْ‏ءٍ فَیَقُولُ لَا أَدْرِی» (کافی، محدث کلینی، جلد ‏۱، صفحه ی ۲۲۷، بَابُ أَنَّ الْأَئِمَّهَ (علیهم السلام) عِنْدَهُمْ جَمِیعُ الْکُتُبِ الَّتِی نَزَلَتْ مِنْ عِنْدِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَنَّهُمْ یَعْرِفُونَهَا عَلَى اخْتِلَافِ أَلْسِنَتِهَا)

ترجمه: همانا خدای تعالی حجتی در زمین قرار نداده است که وقتی از او چیزی پرسیده شود، بگوید: نمی دانم.

در صورتی که سراسر وجود من، «نمی دانم» است مگر آن بخش که به نور آیات قرآن و روایات ائمه ی طاهرین (علیهم السلام) استثناء شده باشد.

ثانیاً: بنا ندارم در تمام مسائل عالم هستی، اظهار نظر کنم. بارها عرض شد که تخصص من، در تربیت فردی مشتاقان کمال و سعادت است و باید در اموری که به درد تربیت می خورد، نظر دین مبین اسلام را بازگو کنم. پس اگر کسی را یافتید که جویای کمال واقعی و سعادت ابدی بود، منهاج فردوسیان را به او معرفی کنید تا بر طبق واضحات و مسلّمات قرآن کریم و فرمایشات عترت طاهره (علیهم السلام)، تکامل یابد.

ثالثاً: اموری که پرسیده اید، ربط و دخلی به تربیت مشتاقان تکامل ندارد. اگر کار درستی است، بهره ی معنوی اش را متولیان آستان قدس رضوی و آستان امامزادگان می برند ولی نفعی به حال اصحاب منهاج فردوسیان که متولی نیستند ندارد؛ و اگر انحراف است، همانان باید پاسخگو باشند و ضرری به اصحاب منهاج فردوسیان نمی رساند. لذا منتظر می مانیم تا صاحب الامر (ارواحنافداه) بیایند و تکلیف ما را با آینه کاری ها و طلاکاری های بقاع متبرکه روشن سازند.

آنچه باید برای بنده و جنابعالی مهم و اساسی باشد، تفکر در اعتقادات ضعیف و خرافه آلود و اعمال نادرست و معصیت آلود خود و چاره اندیشی برای اصلاح آن است. ضرری که ما با سستی در اصلاح اعتقادات و اعمالمان به خودمان می رسانیم، طلاکاری ها و آینه کاری های حرم ها نمی تواند به ما برساند.

موفق باشید
حاج فردوسی